چقدر خواب ببینم که مال من شده ایو شاه بیت غزل های لال من شده ای چقدر خواب ببینم که بعد آن همه بغضجواب حسرت این چند سال من شده ای چقدر حافظ یلدا نشین ورق بخورد؟تو ناسروده ترین بیت فال من شده ایچقدر لکنت شب گریه را مجاب کنمخدا نکرده مگر بی خیال من شده ایهنوز نذر شب جمعه های من اینستکه اتفاق بیفتد حلال من شده ایکه اتفاق بیفتد کنارتان هستمبرای وسعت پرواز بال من شده ایمیان بغض و تبسم میان وحشت و عشقتو شاعرانه ترین احتمال من شده ایمرا به دوزخ بیداریم نیازی نیستعجیب خواب قشنگی ست مال من شده ای

دل من حوصله کن عشق معما دارد
او که بشکسته تو را شوق تماشا دارد

عشق تو رفته و دیگر اثری از او نیست
چشم تو در پی او خواهش بی جا دارد

گوش کن ناله نی را به غزل خوانی من
غزلم دم به دم آوای تبرا دارد.....

دل معشوقه ندانست دمی قدر تو را...!
که نفس های تو گرمای مسیحا دارد....

سالها مردم این شهر به من می گویند..
دل تو طاقت بسیار و شکیبا دارد ....

تو شکستی وتورنجیدی و پژمرده شدی
زچه رو چشم تو هم میل تمنا دارد ...؟؟

علیرضا محمدی

گفتنیهایی به دل دارم نمیگویم به توعاشقت هستم گرفتارم نمیگویم به تو جان من، با تو هزاران دردِ دل دارم ببینآنقدر تلخی که اسرارم نمیگویم به تو سالها گفتم غزل از شور و شیدایی ولیاز دلیل بغضِ اشعارم نمیگویم به تو کمترین تدبیر دل را مُهر باطل میزنیصد گره افتاده در کارم نمیگویم به تو گفته بودی صحبت از عشق و وفا هرگز مگولب مچین دیگر که افکارم، نمیگویم به تو اینهمه قهر و غضب حالم چه میپرسی بروکم کن این بیهوده آزارم، نمیگویم به تو با قساوت هر چه میخواهی بگو تکرار کنگفتنیهایی به دل دارم نمیگویم به تو..

من به یک دروغ زنده بودم!
حال فهمش آسان تر است
یک "دوستت دارم" خشک و خالی
که از فراز لبان سختگیر تو گذشته باشد...
به چه فکر میکردی؟
نقشه ات چه بود؟
"اندکی بازی اش دهم"؟
گرگم به هوا نبود،
بحث مرگ و زندگی ام!
و تو این را خوب میدانستی...
خوب میدانستی
که من،
زندگی با یک دروغ را
به مرگ با یک رویا
ترجیح میدادم...

شب را
تا صبح
مهمان کوچه های بارانی
خواهم بود

و برگ برگ دفتر غمگینم را،
در باران
خواهم شست

آنگاه شعر تازه ام را
که شعر شعرهایم خواهم بود

با دستهای شاعرانه ی تو
بر دفتری که خالیست
خواهم نوشت

حسین منزوی

دست من نیست اگر دل نگرانم، چه کنم!می روی، باز همانم که همانم، چه کنم! شعله ی سرکش یک حادثه در چشم شماآتشی بود که افتاد به جانم، چه کنم! روز و شب دور تو می گردم و لیلای توامدف بزن! من که سراپا هیجانم، چه کنم حس یک عاشق دل مُرده که تنها شد و رفتقصد دارد ببرد تاب و توانم، چه کنم! پشت هر خاطره ای آب بپاشم، بروددل، از این خلوت پر غم نَرَهانم، چه کنم! من همان کوه غرورم که سپردی به خداندهد زلزله ای سخت تکانم، چه کنم! عاقبت مال دلم می شود آن چشم سیاهحال بی چشم تو، بی نام و نشانم، چه کنم....

سکوت:
....برای بودنت میمانم
وبرای دیدنت میمیرم
باش تا بمانم
و بمان تا نمیرم

دریا بسیار است
اما
غرق شدن در چشمان تو
مرا عادت شده ......

دوست داشتنت
هوس نیست
که باشد یا نباشد
نفس است
تا باشم
تا باشی .......

من؛
قلب خاکی ام را
سنگ فرش
قدم هایت میکنم .....
من؛
هر روز
عاشقانه تر می نویسم
تا همه تب کنند
در حسرت داشتن
معشوقه ای
شبیه تو ...

پشت دیوار همین کوچــه به دارم بزنید
من که رفتم بنشینید و ... هوارم بزنید

باد هم آگهـــی مرگ مرا خواهد برد
بنویسید که: "بد بودم" و جارم بزنید

من از آیین شما سیر شدم ... سیر شدم
پنجـــه در هر چه کـه من واهمه دارم بزنید

دست هایم چقدر بود و به دریا نرسید؟!
خبـــر مرگ مرا طعنــــه به یــــارم بزنید

آی! آنها! که به بی برگی من می خندید!
مرد باشید و ... بیایید ... و ... کنارم بزنید